10 september 2011 hebben we een stuk van het Pieterpad gelopen. Van Swalmen naar Echt. Een hele reis om in Swalmen te komen. Tegen half elf pas zijn we van start gegaan. Liepen langs kasteel Hillenraedt richting Boukoul.

Van hieruit ging het naar Spik. Langs Roermond liepen we vervolgens naar Melick.

Hier hebben we om 14.00 uur wat eten gekocht en gerust. Na de rust zijn we verder gelopen naar Sint-Odiliënberg een prachtig dorp aan de Roer. Het is dan 15.00 uur. Hier hebben we op de St. Petrusberg de basiliek van de H.H. Wiro, Plechelmus en Otgerus bezocht.

Hierna vervolgden we onze tocht verder naar Montfort. We hebben er dan al een hele tippel in heel mooi weer opzitten.

 

 

 

 

We moeten nog naar Echt. Dat was best nog een heel stuk lopen. Via Pey en Schilberg komen we aan bij het kapelletje van Schilberg. Dat bezoeken we kort om vervolgens naar het treinstation van Echt te lopen. Het is tegen 19.00 uur als we per trein terug reizen naar Rijssen. Deze dag hebben we 37 km. gelopen.

 

3 september zijn Ina en ik afgereisd naar oosterbeek. We waren hier al vroeg. Bij het station kwamen we Robert-Jan en Jolanda tegen. Zo liepen we naar de start.

 

Het weer zat mee en we liepen met veel plezier in de mooie omgeving van Oosterbeek.

Zoals elk jaar lopen we over de Canadese begraafplaats. Voor Charlie de eerste keer. Die vond het allemaal wel best.

Het was een bere gezellige dag. 15 kilometer is natuurlijk niet veel, maar met Charlie in de wandelwagen gaat het toch minder snel.

 

We zijn na een puike wandeling weer per trein teruggegaan naar Rijssen……

 

27 Augustus 2011 hebben Ina en ik een stuk van het Pieterpad gelopen. Doordat iemand voor de trein was gesprongen moesten we omreizen. Hierdoor kwamen we in Swalmen aan. Dat is dan ook het enige traject welke we van zuid naar noord zijn gelopen. Over deze dag valt weinig te zeggen. Trein had vertraging, ik ben mijn pet verloren, hadden verkeerde treinkaartjes.

Veel regen gehad. Kortom het was helemaal niks. Liepen hele stukken langs de grens met Duitsland. Hier hebben we bij restaurant “De Grens” Lindenboom bier gedronken. Een ellelange treinreis was het wel. Enfin de volgende wandeling zou Swalmen – Echt worden.

  

Hoi vrienden,
A.s. vrijdag gaan Ina en ik niet naar Venlo. Nog even niet de laatste 100 km. uitlopen van het Pieterpad. Dat wordt nog wat. Zondagmiddag geoefend. Met bepakking…..loodzwaar dus.

Toch gaan we 

Nu maandag 1 agustus: … vanmorgen met een giga kramp in mijn rechter kuitspier wakker geworden. Dat was niet leuk. Duurde verdorie wel een minuut of drie. Man ik heb staan jodelen naast mijn bed. Enfin, ik loop weer. Zei het met pijn. Ik denk dat er een klein scheurtje in mijn kuitspier zit. Ik ken dat gevoel.

Loop je in Ierland en in Nijmegen…..totaal geen last en nu zomaar een leuk kado.

Dinsdag toch maar even naar de fysio. Die vertrouwden het niet dus (vandaag) woensdag de 3e augustus een echo laten maken van mijn kuitspier. Die bleek dus gescheurd. Donderdag gaan ze hem intapen en ik mag eigenlijk niet wandelen. Maar ja in 2004 had ik hetzelfde en toen liep ik met een ingetapte kuitspier mijn eerste 4Daagse uit. Toen nog 4×50 km.

Vanaf vrijdag gaan we dus nu niet het Pieterpad uitlopen.

Wie weet dan toch maar a.s. maadag 8 augustus????

Dan lopen we wellicht als volgt:

Maandag, 8 augustus: Etappe 1: Vennlo-Swalmen. Zonder rugzak. Die deponeren we in een kluis in Venlo. Gaan dan van Swalmen per trein terug naar Venlo en halen dan de rugzakken weer op. Vervolgens per trein weer naar Swalmen. Gaan we daar ergens slapen op een camping.

Dinsdag, 9 augustus: Etappe 2: Swalmen-Montfort. Nu wel met rugzakken….Slapen op een camping iets nabij Montfort.

Woensdag 10 augustus: Etappe 3: Montfort-Sittard. Gaan wederom met rugzakken lopen. Slapen ergens in de buurt van Sittard. Zal wel een Bed@breakfast worden.

Donderdag 11 augustus: Etappe 4,Sittard-Strabeek. We deponeren de rugzakken in een kluis en lopen die dag zonder rugzakken.

Gaan wel weer terug naar Sittard en daarna per trein terug naar Valkenburg.

Hopelijk slapen we dan bij Erik en Margot in Brunssum. Gaan de dag erop, vrijdag 12 augustus, etappe 5 lopen. Strabeek- St. Pietersberg. In Maastricht droppen we de rugzakken in een kluis en lopen dan hopelijk het Pieterpad uit.

We zien wel hoe eea gaat lopen….

Lieve groeten,

Rolf en Ina

Zondag, 17 juli 2011

Zondagmorgen zijn we met de trein naar Nijmegen gereisd. We kwamen hier tegen half twee aan. Jolanda was er inmiddels ook en samen zijn we naar Mw. De Jonge gelopen. Hier zou Jolanda xe9xe9n nacht gaan slapen. Ina en ik voor de rest van de week.

Nadat we de koffers naar boven hadden gedragen hebben we nog wat thee gedronken. Hierna zijn we naar de Wedren gelopen om er onze startbewijzen op te halen. We kregen wederom een polsbandje. Hierna nog wat souvenirs gekocht en nog wat op de Wedren gezeten.

Daarna naar huis om ons om te kleden. Ina en ik waren uitgenodigd door Burgemeester en Wethouders van de gemeente Nijmegen en door het bestuur van de Stichting 4daagse, voor een diner en de vlaggenparade.

Met de bus zijn we naar de Goffert gegaan, alwaar we tegen kwart voor zeven aankwamen. Hier werden we voorgesteld aan burgemeester Thom de Graaf. Kregen een goed glas wijn en zijn wat rond gaan kijken. Alie Vink was er ook en Vicky spotte ons later. We hebben er heerlijk gegeten en gepraat.

Na het diner gingen we naar de tribune waar de genodigden mochten plaatsnemen. Hier hebben we de Vlaggenparade kunnen aanschouwen. Het was prachtig. Het Wilhelmus werd ten gehore gebracht:

Het werd een gezellig vertoeven. We hebben genoten van de landingen van parachutisten, de militaire muziek, het defilxe9 en het mooie optreden van meester Prikkebeen.

 

 

 

Tijdens het afmarcheren speelde de militaire kapel het Vierdaagselied.

Na afloop zijn we met de bus naar het station gegaan. Van daaruit zijn we naar ons slaapadres gelopen. Daar hebben we nog wat gedronken en zijn tegen xe9xe9n uur gaan slapen.

Maandag, 18 juli 2011

We hebben heerlijk uitgeslapen. Tegen half tien opgestaan en ontbeten. Hierna zijn we naar de slaapplaats van Jolanda gelopen. Ina met een 20 kg. zware rugzak van Jolanda op haar rug.

Jolanda heeft zich aangemeld en wij zijn nog even haar accommodatie gaan bekijken. Dat is er erg gezellig. Jolanda sliep in een school.

Hierna zijn we naar de Wedren gegaan.

Hier kom ik Rose Huang tegen uit Taiwan. Zij was ook al in Blankenberge, 2 jaar terug, en in Juli in Castlebar in Ierland.

Hierna troffen we Robert-Jan en Sabrina. Ook Charlie, de jongste telg van niezoznel.nl. Het was weer een fijn weerzien. We zijn nog even teruggelopen naar de slaapplek van Jolanda om het gekochte shirt van de Vierdaagse op te halen. We hadden zondag voor Robert-Jan ook een 4Daagse shirt gekocht. Vandaar.

Terug naar de Wedren gegaan en afscheid genomen van Robert-Jan en vrouw en kind.

Hierna zijn wij de stad in gegaan en hebben heerlijk rondgekeken in het mooie Nijmegen. Weer naar de Wedren gegaan en van daaruit is Jolanda richting slaapplaats gegaan. Ina en ik zijn nog even blijven hangen. Wandelaars ontmoet uit Castlebar. Gezellig wat gedronken en tegen zes uur naar onze slaapplaats vertrokken.

Carola wederom ontmoet. Altijs leuk om deze Almelose tegen te komen. Met haar heb ik al eens een vierdaagse gelopen. Weliswaar in Raalte, Salland. Zelfs een stuk Dodentocht…..

 

Ronnie Tober kwam ik ook nog tegen. Met zijn foundation hebben we vaak gewandeld. Het weerzien was hartelijk.

We hebben heerlijk gegeten en hebben daarna onze spullen voor de eerste wandeldag klaargelegd. ‘s avonds nog even tv gekeken en koffie gedronken. Tegen tien uur zijn we gaan slapen. Veel geslapen hebben we niet….Kwart over 4 moesten we eruit……

Dinsdag, 19 juli 2011

Dag 1: Elst

De wekker ging vroeg af. Opgestaan, koffie gedronken, gegeten en op weg naar de Wedren gegaan.

We waren op tijd en zijn tegen vijf voor half zes gestart. Na de traditionele kus, zijn we gestart. Liepen richting Waalbrug om van daaruit naar Lent te lopen. Van Lent ging het naar Bemmel.

 

Onderweg ontmoetten we een heel erg aardige militair uit Goor. Vooruit die maar op de kiek gezet. We lopen door Bemmel en gaan naar de Kathollieke kerk, waar altijd onze eerste rust is. Steken er drie kaarsjes op. Exe9n voor ons wandelgroepje, xe9xe9n voor alle andere wandelaars en xe9xe9n voor alle mensen die wij kennen en iedereen die op deze aarde mogen leven.

In de kerk is toevallig ook Jolanda. We spreken met elkaar en drinken samen koffie c.q. thee. Tot ons groot genoegen komen we Erik en Margot tegen. Die kennen we al jaren. Was gelijk feest. Samen hebben we wat gebabbeld en besloten samen verder te lopen. Jolanda was toen al vooruit gegaan. Samen zijn we doorgelopen tot aan de samenkomst van de 40 en 50 km. Hier hebben wij gewacht op Robert-Jan. Die bleek echter een heel eind achter ons te zitten, zodat wij uiteindelijk zijn doorgelopen.

 

 

We bereikten Elst om een uur of half tien. Zijn door deze etappeplaats gelopen en zowaar komen we na Elst Jolanda tegen. We spreken elkaar kort en besluiten door te lopen.

Voor Elst komen we een deel van de clan van Leonie tegen. Leonie heeft met ons een vierdaagse gelopen vanaf Wijchen, dag twee. Dat is alweer een paar jaar terug. Ze heeft die vierdaagse toen uitgelopen. Ondertussen heeft ze nr. 3 in the pocket. Na Elst zien we de rest.

TV Gelderland maakte een reportage van de verzorger van hun team. Wandel- en Supportersvereniging “De Achterlijke Gladiolen”.

Ze filmden wat af daar. Later bleek dat ze uw razende reporter van niezoznel wel erg snel hadden gewist.

Enfin de pret was groot en de ontmoeting reuze fijn!!

We gaan naar de post van de Via Vierdaagse. Hier eten we pasta en krijgen een dopper kado. Eeen soort van drinkfles.

Na dit eten gaan we verder richting Oosterhout. Hier komen we Jolanda tegen. We wachten op Robert-Jan en samen lopen we naar Nijmegen over de Oosterhoutse Dijk. Altijd weer fascinerend om al die wandelaars in een lange sliert van kleuren te zien lopen.

 
 
 

  

Pieter, een fan van niezoznel komen we op de Waalbrug tegen.

Hij was vol lof over onze site. We zetten hem daarom met foto maar op ons weblog.

10 over half drie komen we binnen. Hiervan maakt uw razende reporter een verslag!!

Bij binnenkomst zijn er Sabrina en Charlie. We drinken samen wat en Ina en Ik blijven wat langer om bij de marine lui nog wat te drinken. Samen met Margot en Erik maken we nog veel lol. Zij hebben nog een ontmoeting met wat engelsen….

 

Tegen zes uur naar ons slaapadres gegaan.

Hebben er gegeten en zijn gaan douchen. Nog even tv gekeken en met Emmy gekletst.

Hierna tegen 10 uur gaan slapen.

Woensdag, 20 juli 2011

Dag 2: Wijchen

We hadden deze dag een late start. Dat betekende dus om kwart over 6 starten. Nu was het ineens licht en dat is dan ook wel weer raar. Ina en ik zijn iets later vertrokken.  Bij de start hebben we Renee en Ineke Spenkelink uit Rijssen ontmoet. Dat was wel grappig!!

  

Eigenlijk direct na de start komen we La Toya, Emmelie en Sandra tegen die we tijdens de Falconwalk hebben leren kennen.

 

Dat klikte meteen en samen zijn we verder gelopen. We kwamen zelfs Johan nog tegen die in Ierland met ons de Groagh Patrick heeft beklommen.

La Toya had wat last van haar been en daar wilde ze bij de eerst militaire post naar laten kijken.

De wachttijd bedroeg zo’n uur tot anderhalf uur. We besloten om door te lopen.

Sunny en Ed passeerden we nog even.

Altijd leuk om die tegen te komen.

 

Tegen 9 uur zijn we gaan pauzeren. Dat werd dus koffie! We hebben ongeveer een kwartier gepauzeerd en zijn daarna naar Alverna gelopen.

 

Hier is het altijd een feest. Geweldige muziek en dat zweept je elke keer weer op.

We bereikten Wijchen tegen elven. Het is hier altijd druk en als etappe plaats is het er een geweldig festijn. Robert-Jan ligt voor ons en Jolanda wil hier even op krachten komen.

Overal is er muziek en zien we feestende mensen. Voor de Roze Brigade een feest om dat ook eens mee te mogen maken.

 
 

Rolf komt nog even op de foto met de burgemeester van Wijchen.

Bij Kasteel Wijchen is nu de militaire rustplaats. Hier gaan we pauzeren en La Toya gaat naar de Rode Kruis post.

Hier wordt haar been onderzocht en ze krijgt het advies om dat been te koelen. Het lijkt verdacht veel op scheenbeenvlies ontsteking.

 

Dat is dus een overbelastingsklacht. De drie dames hebben waarschijnlijk de eerste dag toch iets te snel gelopen.

Enfin de soep ging er wel in en samen zijn we na de koelcessie van La Toya doorgelopen.

Dat ging niet van harte. Ze had veel pijn aan haar been.

We gaan verder naar Beuningen en Weurt. Het weer is nog steeds goed en we maken heel veel lol onderweg. Wij vinden dit altijd een wat saai stuk, maar ja ook die moet gelopen worden.

 
 

Het is al wat later op de middag als we Nijmegen halen. Voor La Toya met gemengde gevoelens. We begroeten de broer van Emmelie. Voor haar natuurlijk erg leuk.

Wij komen om 10 over vier binnnen. Het was roze woensdag, dus heel Nijmegen zag er roze uit. We werden in ieder geval feestelijk onthaald.

 

Op de Wedren werden Jolanda en Robert-Jan al wat ongeduldig. We hadden 50 minuten over en dat is genoeg. Wij zijn echter nog nooit zo laat binnen geweest. Jolanda heeft met haar klachten dan toch maar dag twee uitgelopen en Robert-Jan liep toch maar weer de 50 km. Ik moet er niet meer aan denken….

Enfin op de Wedren dronken we wat. Jolanda, Robert-Jan, Sabrina en kleine Charlie zijn naar hun slaapplek gegaan. Ina en ik hebben nog even een biertje gedronken met onze Castlebar vrienden. We zagen o.a. Ria, Astrid, Eef en Miranda.

 

Jannes nam Miranda even onder handen Ze liep de 50 km en had wat last blijkbaar van haar benen.

Tegen zes uur zijn we naar ons slaapvertrek gegaan.

We hebben heerlijk gegeten bij Emmy. Lekker gedouched en tv gekeken. Tegen 10 uur lagen we er weer in.

Donderdag, 21 juli 2011

Dag 3: Groesbeek

We hadden een vroege start. Het was dus nog donker. Tegen 10 voor half zes zijn La Toya, Emmelie, Sandra, Ina en ik gestart.

Het zou een beladen dag worden.

We zijn weer dwars door Nijmegen gelopen. Via Malden richting Mook.

Voor mook bereikten we om 8 uur de militaire rustplaats. Tijd voor soep en wat te eten. We hebben er gezellig gezeten. Zeker een half uur.

 
 
 
 

Voor La Toya ook beter, want ze begon steeds meer last te krijgen van haar blessures.

We gaan verder en lopen door Mook. Hierna liepen we een mooi stuk langs de Mooker Plas. Gingen zo verder naar Plasmolen. Van daaruit was het nog een klein stukje naar Milsbeek. Eigenlijk is het vanaf hier maar xe9xe9n rechte streep naar Nijmegen. Onderweg kwamen we natuurlijk de familie van Leonie tegen…..Altijd een hartelijk weerzien!

Bij de militaire rustplaats komen we Jolanda tegen. Robert-Jan volgde iets later. Samen hebben we er zeker 25 minuten gezeten.

We hebben de draad weer opgepakt en zijn verder gehobbeld richting Breedeweg en Groesbeek. Met La Toya ging het steeds slechter. Jolanda liep in haar eigen tempo de 4Daagse en dat was prima zo. Robert-Jan begon de kilometers wel te voelen. Ook niet zo gek.

 
 
  

Ze zijn ons vooruit gelopen. In Groesbeek wat gegeten bij de Via Vierdaagse rustplaats. Het is dan tegen half xe9xe9n.

Na wat gegeten te hebben ontmoetten we de schoonouders van Emmelie. Die hebben voor La Toya een knieband bij zich. Met knieband om ging het verder.

Nu inmiddels over de 7heuvelenweg. Het werden zware kilometers. We kwamen zowaar Leonie en Lisette tegen, hoe leuk!! Op een gegeven moment was ik de dames kwijt. Ergens op de top van xe9xe9n van de heuvels ben ik maar gestopt. Zag hier Andy en James uit Engeland. Wat een leuke ontmoeting was dat!!

 
  
  

James liep nu zijn eerste 4Daagse en dan ook nog de 50 km!!!

Andy liep voor de 5e keer.

Uiteindelijk zag ik de groep voorbij flitsen en sloot me weer aan bij de rest.

Ina liep bij La Toya en vanaf dat punt heb ik dat overgenomen. De rest is vooruit gelopen en La Toya en ik zijn samen de 7Heuvelen overgelopen. La Toya zat stuk. Ze kon de knop niet meer omzetten en door de pijn werd alles alleen nog maar erger.

Nu kan ik een heel verhaal gaan schrijven hoe La Toya en ik de 7Heuvelen hebben gelopen tot aan een kilometer of 2 voor de finish.

Dat doe ik maar niet. La Toya en ik hebben die kilometers heel veel gepraat. Dat moet maar tussen ons blijven. Moesten in Berg en Dal trouwens nog even een stortbui meemaken. Gelukkig mochten we schuilen onder een party tent.

Uiteindelijk is La Toya 2 kilometer voor de finish gestopt. In tranen. Weet dat ik het er knap moeilijk mee had. Het is de tweede keer dat ik meemaak, dat iemand die met ons meeliep, is uitgevallen. Rampzalig en verdrietig. Uiteindelijk hebben we haar in de ambulance laten plaatsnemen. Hier werd ze heel erg lief behandeld.

Polsbandje doorgeknipt. Einde 4Daagse. Reken erop dat we het allemaal even zwaar hadden.

Het Rode Kruis heeft haar opgehaald en, naar haar zeggen, gedumpt op de Wedren.

Met gemengde gevoelens loop je dan richting finish.

 

Robert-Jan en Jolanda waren al naar hun slaapadres. Logisch. Wij waren weer laat binnen. Kwart over vier. Gelukkig had Jolanda de dag wederom goed afgesloten net als Robert-Jan.

Hebben nog wat gedronken bij de marine lui. Later kwam Emmelie nog even terug. Die had last van blaren, maar de blaar onde een teennagel zag er wel slecht uit. Hier is ze aan behandeld. Ook de andere blaar onder haar pleister is uitgezogen met een injectiespuit.

We zijn pas tegen half zeven richting Emmy gegaan.

Gegeten, gedouched en wat tv gekeken en gebabbeld. Tegen 10 uur het bed weer opgezocht.

Vrijdag, 22 juli 2011

Dag 4: Cuijk

Deze dag weer een late start. Licht was het toen we van ons slaapadres naar de Wedren liepen. La Toya is die donderdag nog naar huis gegaan. Ik kan me dat heel goed voorstellen. Raar is het ook om Sandra en Emmelie alleen aan te treffen op de Wedren. Toch moet de knop om. Jolanda, Robert-Jan, Ina, Sandra , Emmelie en ik moeten toch echt de finish halen. Dat hoopten we voor Erik en Margot, Leonie, Lisette, Laurens en vele anderen ook.

Het eerste gedeelte lopen we wat mat. Missen La Toya wel. Toch lopen we richting militaire rustplaats. Hier eten we wat soep, en dat om 9 uur in de morgen. We hebben dan al een heel stuk gesjouwd.

 
 

We rusten hier lang. Wel een half uur.

Na deze pauze gaat het richting Overasselt. Daarna via de dijk naar Linden. Ik kom op de brug over de Maas zowaar Danixeblle Danixebls tegen. Wat was dat een leuk weerzien. Ooit ontmoet tijdens de Heuvelland Vierdaagse in Limburg.

We crossen door Linden en gaan richting Beers. Tegen half xe9xe9n bereikten we Cuijk. Lopen door de stad en gaan richting pontonbrug.

 

Voor Emmelie en Sandra hun eerste maas crossing. Voor Ina en mij nr. 7.

Aan de overzijde komen we in Limburg aan. Hier zijn Robert-Jan en Jolanda al gearriveerd. We zitten samen wat te rusten. Robert-Jan en Jolanda gingen wat eerder weg. Robert-Jan wilde in beweging blijven. In Mook zouden we hen weer treffen.

 
  

 

Zomaar uit het niets kwamen Erik en Margot eraan. Die hebben zich bij ons gevoegd en zijn daarna samen verder gelopen.

Na ja Erik met een blaar en opstartproblemen.

Net voor Malden treffen we Esmeralda en haar vader. We kennen hun nog van internationale wandeltochten.

Ze heeft net een kleine Thijs!

In Malden gaan we pauzeren op de militaire rustplaats. Hier krijgen de militairen hun medaille.

 

Wij moeten nog even doorlopen om onze onderscheiding op te halen.

 
 

Op de rustplaats stormt Jan, Ina’s vriendje uit de Castlebar, op haar af. Die twee mogen elkaar wel en dat was te zien ook.

Zo gaan we de Via Gladiola in. Zonder La Toya. In al het feestgedruis moet ik aan haar denken. Jammer, zo jammer dat ze hier op dat moment niet meer liep.

 
 
 

Toch is er feeststemming omdat we allemaal de eindstreep gaan halen. Het weer is perfect en de lol inmens groot.

 
  

Leonie en de rest komen weer tegen bij de intocht. Goed ze weer te zien. Ze blijft een speciaal plekje houden in onze harten. Samen hebben we haar eerste 4Daagse gelopen. Ze heeft hem toen uitgelopen en nu heeft ze inmiddels nr. 3 te pakken. Hartstikke gaaf!!

Zo lopen we richting finish. Zien er Andy en James.  Ina kreeg nr. 7, Robert-Jan nr. 4. Hij heeft het zwaar gehad. Hulde voor hem. Jolanda heeft zichzelf overtroffen. Ze kreeg haar zilveren 4Daagsekruis. Hartstikke goed!!

 

Margot kreeg nr 3 en Erik mocht zijn kroontje ophalen. Emmelie en Sandra bleken kanjers te zijn. Ze hebben hun eerste 4daagse uitgelopen. Bijzonder. Hartelijk gefeliciteerd.

La Toya zat thuis. Ik heb de laatste dagen veel kontakt met haar gehad. Reken erop dat het verschrikkelijk is om uit te vallen.

Thuis heb ik nog een reserve 4Daagsekruis. Ooit op de kop getikt. Bang als ik was om dit kruis te verliezen als ik naar Nijmegen zou gaan het jaar erop. Het reservekruis ging mee. Dit kruis zal ik La Toya toesturen. Ze verdient hem niet. Ze heeft immers de 4Daagse niet uitgelopen. Toch stuur ik haar dit kruis toe. Als herinnering. Ze gaat de 4Daagse niet meer lopen. Jolanda ook niet.

We bewaren aan Jolanda mooie jaren in Nijmegen. Bedankt lieve Jolanda voor zoveel plezier!! La Toya het ga je verder goed. Succes volgend jaar met het beklimmen van de Alpe d’huez. Fietsend dan wel….

Emmelie gaat volgend jaar weer van start. Ze mag met niezoznel mee, mits de niezoznellers het goed vinden. Sandra zit met een reis naar Aaustralixeb en kan niet trainen. Ze is net voor de 4Daagse terug…wie weet loopt ze toch de 4Daagse.

Tot slot: Iedereen die we weer mochten ontmoeten en begroeten. Dankjewel!

Uw razende reporter kreeg ook nr. 7. Beetje trots op mezelf ben ik wel.

Na afloop zijn we laat naar Emmy gegaan. Nog wat gedronken met friends.

 
  

We mochten nog en nachtje blijven slapen. Dat heeft ons goed gedaan. De zaterdag erop zijn we naar huis gegaan. Vele indrukken weer opgedaan. Thuis hing de vlag uit. Aan de vlaggenmast gladiolen en wandelschoenen. De kids hadden hiervoor gezorgd. Hoe leuk! Thuis staan 6 vazen met gladiolen. Geweldig leuk!

Zo kwam er een einde aan de 95e 4Daagse. We dragen deze op aan Laurens de Jonge. Vorig jaar overleden en was echtgenoot van Emmy. Jaren lang mochten we samen de 4Daagse beleven. We hebben hem gemist. Arthur, zoon van Laurens en Emmy, dank voor jouw gezelligheid. Als laatste willen Ina en ik Emmy zelf bedanken. Wat zou de 4Daagse zijn zonder jouw zorg voor ons! Geweldig bedankt en twee hele dikke knuffels voor jou.

Jolanda maakte wel een heel erg mooi filmpje! Deze wil ik hierbij graag plaatsen zodat iedereen hiervan kan genieten….

Tot volgend jaar allemaal!

Rolf

P.s. Toen ik mijn verhaal klaar had verscheen er een regenboog aan de hemel. Dat is de tweede keer in de 25 jaar dat ik hier woon, dat ik zo’n mooie regenboog heb gezien. Hoe mooi en hoe bijzonder…

 

 

 

 

Niezoznel heeft de Vierdaagse uitgelopen.

Het verslag volgt komende week.

 

V.l.n.r: Robert-Jan, Ina, Rolf, Erik, Margot,

Jolanda, Sandra, Emmelie

Na een schitterende reis naar Ierland staat Nijmegen voor de deur. We gaan weer slapen bij Emmy. Dat wordt vast wel weer gaaf.

Zondag a.s. vertrekken we naar Nijmegen. Zijn er door het Stichtingsbestuur van de 4Daagse en Burgemeester en wethouders van Nijmegen, uitgenodigd voor een diner en de Vlaggenparade.

Jolanda slaapt xe9xe9n dag gezellig bij Emmy. Zo kan zij ook naar de Vlaggenparade.

We gaan voor nr. 7

We hopen dit nummer op ons zilveren vierdaagsekruis met kroon te kunnen pinnen. Dat zou toch werkelijk zo mooi zijn.

Graag willen we het zooitje ongeregeld nog tegen komen. Ria hoop ik zeker te mogen ontmoeten. Mijn mede bergbeklimmer in Ierland en oppas gedurende de Castlebar.

Uw razende reporter van Niezoznel.nl……

 

 

 

CASTLEBAR

4 DAY’S WALKS 2011

Woensdag, 29 juni 2011

Eindelijk was het zover. Na maanden ernaar te hebben uitgezien zijn we deze dag om kwart voor acht afgereisd naar Schiphol. 2 uur later kwamen we daar aan. We hebben er wat rondgelopen en zijn naar de afgesproken plek gegaan om de andere 2 wandelaars te ontmoeten. Dat bleek er slechts xe9xe9n te zijn. Annie. Els, onze reisleidster, was er ook. We hebben ons ingechecked en zijn daarna naar de gate gegaan.

Om half twee zijn we gaan vliegen. Tien over half twee, Ierse tijd, zijn we geland op Dublin Airport. Hier stond Bert, vanaf nu onze reisleider, ons op te wachten. Samen zijn we naar een verhuurbedrijf gegaan om er een minibus te huren. Hierna zijn we op weg gegaan naar Castlebar, een rit van bijna 4 uur.

Onderweg hebben we koffie gedronken in een pub. Ook gelijk de laatste keer dat we in een pub koffie hebben gedronken. Hierna zou het alleen nog maar bier worden.

 

Na de koffie zijn we verder gereden door het mooie Ierse landschap. Het was wel vermoeiend. Vooral voor Bert. Die moest immers vanuit Castlebar ons ophalen en weer naar Castlebar rijden. Hij was immers al met een groep in Ierland.

 

Tegen half zeven waren we op ons slaapadres bij Jacinta Howley. We hebben ons gexefnstalleerd en zijn daarna naar de Welcome Inn gegaan.

 

Dat was het startbureau van deze wandelvierdaagse.

Hier was om half acht de officixeble opening van de 4Day’s Walk. We kregen hier uitleg en onze startkaart uitgereikt.

Ina en ik zouden 4 dagen lang de Ramble gaan lopen. Dat is dus off road en redelijk zwaar.

 

Hierna zijn we met Bert, Els en Annie wat gaan eten bij de chinees.

Na de chinees zijn we een pub ingedoken en hebben er heerlijk Smithwick’s en Guinness gedronken. Dat waren dan voor de rest van de week ook de merken bier die we hebben gedronken.

Tegen kwart voor twaalf zijn we gaan slapen.

 

Donderdag, 30 juni 2011

Ramble 1: Raheen Bar

Om zeven uur opgestaan en om half acht een Iers ontbijt genuttigd. Het smaakte heerlijk!! Na het ontbijt zijn we naar de start gelopen. Om half negen startte de groepen 20, 10 en 40 km. De Ramble walkers gingen om negen uur van start.

Wij liepen eerst door Castlebar en liepen daarna richting Raheen Bar. Hier wordt nog turf gewonnen. Jaja, en dat op hoogte.

Er is daar ook een windmolenpark. Het ontsiert de omgeving wel vind ik, maar ja er is daar dan ook veel wind.

We zijn die dag dwars door het terrein gelopen. Heuvel op en af. Over veengrond, lekker verend en soppend lopen, over stijle “paden” en onherbergzaam terrein.

Hieronder even een foto impressie:

 
 

 
 
 

 
   Even een filmpje hoe je over de veengrond loopt in Raheen Bar……

 Tja, hoe je door het landschap trekt…..!

 

Tijdens deze wandeling lopen we ineens naast Ria. Ria is een sergeant bij de marine. We lopen wat met haar op en zo ontstond er een leuke band tussen ons die de hele Castlebar zou gaan duren. Met Ria lopen we samen verder. Mede door Ria komen we in aanraking met nog meer militairen en zoals ze zelf zei:”Het zooitje ongeregeld”. Dat werd ook werkelijkheid en na ja, gek doen is mij niet vreemd. Gewoon heerlijk met de meute meegefeest….. Ach, en is er dan een rust zo vlak voordat we weer naar Castlebar gingen…..dan blokkeer je gewoon de weg. Zo’n sit inn actie!

  

 
 

Bij binnenkomst zijn we wat gaan drinken. Hierna naar huis. Samen met Annie wat gegeten in een soort van McDonalds.

Daarna weer naar huis om daarna een wandeling te maken in Castlebar. Na deze wandeling zijn we naar de Welcome Inn gegaan. Hier was een hele gave avond met Ierse dans en muziek. Was echt geweldig om eea te zien en te beleven. Het 4 jarig meisje deed haar best. Haar moeder was vroeger een danseres bij Riverdance….

Hieronder wat filmpjes van deze dans en muziek avond!

Op het eerste filmpje speelt het orkest een vrolijke deun…

Op het tweede filmpje tapdansen kleurig geklede meiden erop los..

Op het derde filmpje dansen 3 meisjes op Ierse muziek…

Op het 4e filmpje tapdansen 3 kleine meiden……

Op het 5e filmpje danst het 4 jarige meisje werkelijk schitterend!

Op het laatste filmpje tapdansen 2 meiden prachtig….

Met deze dansmuziek besluiten we de avond die erg gezellig was. We hebben heerlijk wat pints gedronken……Om kwart voor twaalf zijn we gaan slapen.

Vrijdag, 1 juli 2011

Ramble 2: Keenagh Loop

Het was weer vroeg uit de veren om daarna weer heerlijk Iers te ontbijten. We vertrokken eerder, nl om kwart voor negen. Met de bus gingen we via Newport naar Bellanaderg Bridge, waar we begonnen aan deze 11,5 km. lange trail.

Hieronder een link naar de route van deze dag:

Download Media,10492,en

Het was werkelijk een prachtige tocht. Het was alsof je in het decor van Lord of the Rings liep. De natuur is hier in xe9xe9n woord schitterend te noemen.
Voor de start ontmoetten we een Taiwanese vrouw. Wij natuurlijk op de foto met haar en dus ook met haar hoed. Het begin was dus al hilarisch te noemen.

 
   

We begonnen aan de trail in mooi weer, en dat in Ierland! Klimmen, dalen en wandelen in deze schitterende natuur.

Onze eerste korte stop was ergens in the middle of nowhere. Astrid was blijkbaar nog niet wakker.

Even verderop stond een vrolijk uitgedoste wandelaar even stil….

 

 

 
 

De volgende stop is bij een beek, waar we heerlijk genieten van het kabbelende water. Tara, een hartstikke leuke Ierse meid, zetten we even op de foto.

 
 

 

Van hieruit gaan we verder met de trail. Het wordt steeds mooier. Onze militairen genieten ook van deze tocht. Er wordt wat afgelachen. Meranda is er xe9xe9n van.

Hieronder een verdere foto impressie, die weergeeft hoe mooi deze tocht wel was.

 
 

  
  
   

   

Na de trail te hebben gelopen zijn we teruggegaan naar Castlebar per bus. Eenmaal in Castlebar drinken we een pint bier. Er worden shirts verkocht waarop de achterkant de namen staan van de wandelaars die bij voorinschrijving zich hadden aangemeld. Helaas was mijn maat een XL al uitverkocht. Ik heb van de achterkant van het shirt maar een foto gemaakt. Ook trouwens van een jong wandelaartje uit Nederland, Debbie’s child, ….. vermaakte zich opperbest!

Bert kwam naar mij toe of wij naar de Patrick wilde. De Croagh Patrick is de op 2 na hoogste berg van county Mayo.

In eerste instantie dacht ik dat we per bus er heen zouden rijden om er wat te bekijken en terug te gaan. Ik hoorde ineens dat we de berg gingen beklimmen. Nou dat zal wel meevallen dacht ik. Johan, Reindert, Ina en ik zouden er naartoe gaan. Ik vroeg aan Ria of ze ook zin had om mee te gaan. Na veel aarzelen zei ze ja. Tegen half vier zijn we weggereden om via Westport naar de Croagh Patrick te gaan. Informatie over de Croagh Patrick kun je verkrijgen door op de onderstaande link te klikken.

Informatie over Croagh Patrick

Bert zou beneden blijven en wij vijven begonnen om half 5 aan deze tocht. Johan en Reindert liepen in rap tempo de berg op. Ina volgde hun en Ria en Rolf kwamen daar weer achteraan. Wij zijn niet van die klimmers is ons wel gebleken.

Uiteindelijk is Ina met Johan en Reindert omhoog geklommen. Ria en Rolf hebben samen de berg beklommen en hem ook samen weer afgedaald.

Toen we begonnen aan de klim wist Rolf van 2 wandelaars een wandelstok te verkrijgen. Dat bleek later een gouden greep. Zonder die stok was het voor Ria en mij dus bijna onmogelijk geweest om de berg te beklimmen, laat staan af te dalen.

Het eerste stuk was stijl en van een pad kon je eigenlijk niet spreken. Overal lagen kiezelstenen en keien. Het beklimmen was gelijk al zwaar. Ria en ik hebben vaak moeten rusten. Simpelweg om weer even op adem te komen.

We genieten met volle teugen en ploeteren verder door het mooie landschap.

Om 10 over half vijf bereikten we een wat vlakker stuk, waar we iets beter konden lopen. Daar hebben wij ons wel afgevraagd of we wel naar boven wilde lopen verder. Een giga stijle berg doemde voor ons op en ik kan iedereen verzekeren dat het daarna gekkenwerk werd.

?Voetje voor voetje ging het naar boven. Klauterend over stenen en nog eens stenen, keien en kiezelstenen. Ook stukken over leien moesten we gaan. Het uitzicht werd met de meter die we stegen trouwens steeds mooier. Even wat foto’s….

 
   

 

 

 

 Ina had mijn pet bij zich en mijn water, zodat ik qua drinken was aangewezen op Ria. Die had gelukkig genoeg water bij zich, zodat ik ook regelmatig water kon drinken. Dat was wel nodig ook!!

 
 

Totaal kapot kwamen Ria en Rolf boven. Dat was om kwart voor zeven.We hebben er dus 2 uur en een kwartier over gedaan om 764 meter te klimmen. Ina, Reindert en Johan waren een half uur eerder boven gekomen.

We waren apetrots op onszelf toen we boven kwamen. Ina, Reindert en Johan – met sigaar – stonden ons op te wachten. Het was te mooi om waar te zijn. Met z’n vijven hebben we in euforische stemming de omgeving in ons opgenomen. Een aantal foto’s hebben we gemaakt van ons vijven. Het is er echt zo mooi. We hadden schitterend weer en dat maakte de pret alleen maar groter.

Samen nog even gezeten en na zo’n 10 minuten zijn de drie weer aan de afdaling begonnen. Ria en ik bleven nog even boven.

 
  

 

 

   

 

Een mooi filmpje was een stille getuige van het uitzicht vanaf de top…..

Nadat de drie aan de afdaling waren begonnen hebben Ria en ik nog vele foto’s gemaakt.

 

 

 

 
 

Tegen half 8 zijn we aan de afdaling begonnen. Een half uur nadat de drie waren vertrokken.

Het was echt levensgevaarlijk om die berg af te dalen. Overal grint en stenen die weg gleden. Het was een hele toer. Kostte het beklimmen van deze berg al veel energie. Het afdalen was al even erg.

   

  

Tegen 10 voor half negen bereikten we weer het wat vlakkere stuk. Dat gaf weer lucht. Hierboven stond veel wind en naarmate we naar beneden afdaalden werd dat steeds minder.

Op dit stuk kwamen we 12 klimmers tegen die om 8 uur waren begonnen aan de beklimming en afdaling van de berg. Ze wilden een wereldrecord vestigen door deze berg 12 keer te beklimmen en af te dalen binnen 24 uur. Dat is ze uiteindelijk wel gelukt.

 
 

Op dit vlakkere stuk kwamen we ze tegen. Die liepen in een rap tempo verder. Wij gingen ook stug verder met onze afdaling.

 

 

Om half tien kwamen we moe, maar oh zo voldaan weer beneden aan. Werden hartelijk gefeliciteerd door de anderen. Ina stond Ria en mij al op een stukje voor de finish op te wachten. De omarming en kussen als felicitatie vergeet je niet. Ria kreeg ook de nodige zoenen en zo konden we 2 flessen bier kopen. Exe9n voor mij en xe9xe9n voor Ria. Dat bier dronken we onderweg op.

Trouwens dat bier werd ons eigenlijk kado gedaan. Er waren 2 klimmers die geen stok hadden en of wij die aan hun wilde geven. Dat hebben we gedaan. Ik kreeg zomaar 20 Euro in mijn handen gedrukt. Voordat ik wat kon zeggen waren ze alweer weg….

Ik heb 8 stenen meegenomen voor elke beklimmer xe9xe9n en voor mijzelf wat meer. Wel heb ik een mooie steen gevonden op de berg die ik vanaf nu mee zal gaan nemen op onze wandeltochten.

Toen we terug waren in Castlebar konden we feesten. We hebben heel laat wat gegeten. Dat werd Kebab. Na de Kebab naar Sloyanxb4s gegaan. Een Ierse pub. Hier hebben we tot half xe9xe9n in de morgen gezeten. Het was er super gezellig met onze militaire vrienden en andere, nu bekenden, van ons.

Tegen xe9xe9n uur zijn we zeer voldaan gaan slapen……

Zaterdag, 2 juli 2011

Ramble 3: Letterkeen

We zijn weer vroeg opgestaan. Naar de Welcome Inn gelopen en in de bus gestapt. We zouden deze dag de Letterkeen Loop gaan lopen. Weer een trail van zo’n 12 km. Voor info klik op de link hieronder:

Letterkeen Loop

 

De rit duurde wat lang en tegen 10 uur konden we starten. We liepen gelijk dwars door grasvelden met varens en langs een beek.

Heel gezellig als je net een berg nog in de benen hebt.

  Ria was er ook, evenals de andere klimmers van gisteren. We hebben nog veel gepraat over onze beklimming van de dag ervoor. Nog steeds hadden we dat euforische gevoel!!

 

  

 

Ergens langs de beek hadden we een korte stop. Daarna ging het verder over het glooiende landschap.

 

Gingen een heuvel op over keien en kiezelstenen. Daar zaten we nu niet op te wachten en deze beklimming was dan ook zwaar. Gelukkig hadden we ook nog even een korte stop. Dat was wel nodig ook! Hier heb ik Johan Willemstijn op de foto gezet….

 
 
 

Zo ging het weer verder en klommen we een heuvel op. Eenmaal boven hadden we weer een schitterend uitzicht. We hebben hier heerlijk tegen een rots gezeten en er lang gerust. Van half xe9xe9n tot wel kwart over xe9xe9n.

  

  
   

We hebben er ook wat afgelachen met onze militaire vrienden. Toch mooi om ze met afgezakte broeken boven op de heuvel te zien staan. We hebben gegierd van het lachen.. Zo komisch was het wel!!

Hierboven probeerde Jan nog even over het water te lopen….

We daalden de berg af over zompende ondergrond, door een bos om eindelijk weer op een normaal pad uit te komen. Dit pad wandelden we uit om weer bij de bussen uit te komen.

 

De busrit was gezellig. Achter mij zaten wat Ierse meiden die veel lol hadden. Ik kwam met ze aan de praat. Anne bleek de zus te zijn van Robert, xe9xe9n van de 12 lui die vandaag ook nog bezig waren met de wereldrecord poging, om de Groagh Patrick 12 keer te beklimmen binnen 24 uur. Ik had een foto gemaakt waar toevallig haar broer opstond. Dat vond ze schitterend.

Na de rit nog even in Castlebar met ze gepraat. Het was weer heerlijk weer dus dit keer gingen we buiten een pint bier drinken. Ik heb wat gesproken met Bert en Els. Ria en Ina waren natuurlijk ook van de partij.

Karin kwam nog even gezellig teuten met ons evenals Meranda. Er werd gezellige muziek gespeeld door een 3 tal muzikanten.

Ook Miel Termont genoot van de zon en de muziek..

 

Toen eenmaal het Kleine Cafxe9 aan de Haven werd ingezet, werd er ineens spontaan geroeid. Dit zooitje ongeregeld maakte er een hele happening van en dat midden op straat. Het was super geweldig. We hadden echt giga plezier daar voor de Welcome Inn. Jan liet nog even zien hoe hij de voetjes van de grond kreeg…

    

Na al dit gefeest zijn Ina en ik nog even de stad ingegaan om nog wat dingen te kopen om mee naar Nederland te nemen.

We hebben daarna wat gegeten bij de Kebab tent en toen weer naar huis. Om half  8 waren we in de kerk te Castlebar om er een kerkdienst mee te maken. Die duurde 3 kwartier en we hebben er niet veel van meegekregen. Zo snel praten die Ieren dat je dat simpelweg niet volgt.

 

Enfin na afloop naar een ceremonie gegaan in het Mayo Peace Park. Hier werden bloemen gelegd bij het monument ter nagedachtenis van de omgekomen mannen en vrouwen in oorlogen in het buitenland.

 

Na deze ceremonie zijn we tegen kwart over negen naar Sloyan’s gegaan. Hier was het bere gezellig. Ria, Astrid, Meranda, Michel, Reindert, Johan, Karin, Jannus, Puck en vele anderen waren hier om ervoor te zorgen dat het erg gezellig werd. Karin had haar voet verzwikt wat voor haar niet erg prettig was. Einde oefening dus.

Ik kreeg nog een pieper kado zodat ik de pieperdienst kon overnemen. Aan mij de taak om deze pieperdienst weer door te geven. Tja die militairen kunnen feesten, maar ook grappen en grollen uithalen. Echt hartstikke gaaf. Michel, vriend van Meranda, is een beetje zoals Rolf is….Druk dus, maar ook hij is een giga gave kerel!

Na een echt hele gezellige avond zijn we tegen twaalf uur zijn we weer naar huis gegaan.

Zondag, 3 juli 2011

Ramble 4: Farbreiga 

Zondag zijn we met de bus naar Farbreiga gereden. Daar zouden we wederom een trail gaan lopen. Het was alweer de laatste dag van de four day walk’s van Castlebar.

?We reden in noordelijke richting waar we toch wel even over gedaan hebben. Onderaan een helling zijn we gestopt. Iedereen de bussen uit en we liepen gelijk, tegen half tien, de helling op. Het regende licht.

De regencapes hadden we bij vertrek vanuit ons slaapadres al aan moeten trekken. Na 3 dagen zon, nu een dagje minder….

?We bereikten onze eerste top van een helling vandaag. Er zou nog een zware klim volgen.

 

?Het was wel weer ploeteren zo dwars door het Ierse landschap. Bovenop de berg zijn we even gestopt. Hierna daalden we de berg weer af en liepen we door een turfpad naar beneden. In the country of Shanvoley hadden we een volgende stop.

Hier werden om half elf degenen, die deze dag de zilveren of gouden medaille zouden ontvangen, gehuldigd. Hieronder waren Erik en Ria. Ook ons Taiwanese wandelaarster werd gehuldigd. Het was een soort bloemen huldiging. Heel erg leuk dat de organisatie hun allen zo leuk in het zonnetje hebben gezet hier in de middle of nowhere…

  
  
  

Hierna werd het weer klimmen dwars door de heide omhoog dus. Het regende iets maar dat kon de pret niet drukken. ?

 

Op het hoogste punt even gerust. Zo gingen we in de stromende regen verder. Weer dalen en klimmen.

 

Bovenop de volgende berg, om 12 uur, was het weer bere slecht. Mist, nevel en regen. Je zag eigenlijk niks meer. In onze regencapes en pakken zagen we er wel grappig uit.

 

  

We moesten nu nog xe9xe9n afdaling maken. Superglad en levensgevaarlijk.

Tijdens de afdaling zagen we een leuk kikkertje. Dat beestje had de dag van zijn leven. Zoveel aandacht had ie nog nooit meegemaakt.

  

Ik heb er werkelijk hele mooie foto’s van gemaakt. Ik heb het beestje maar Neil genoemd. Zo begonnen we aan de afdaling. Gelijk in het begin viel een wandelaar en liep een vleeswond op. Hij werd per brancard de heuvel afgedragen. Goed dat Puck al die tijd een opgerold brancard mee had gesjouwd.

  
  

Tegen twee uur waren we beneden. De gewonde wandelaar werd later per jeep afgevoerd naar het ziekenhuis.

?We moesten nog een heel stuk lopen voordat we bij de bussen waren. Wel gezellig met Ina en Ria. Onderweg Ina’s favo dier gezien…een ezel…

?Tegen half drie de bus ingestapt en naar Castlebar gereden.

In de bus ontmoette ik de elfjarige Yanaika. Ze was de jongste deelneemster en verdient een pluim!!

 

In Castlebar was het gezellig bieren. We kregen onze medaille en oorkonde. Ook onze IML stempel voor in ons IML paspoort.

 

Het was er reuze gezellig. Na een tijdje zijn we terug gegaan naar ons slaapvertrek. Gedouched en naar de Kebabtent gegaan om er patat en een hamburger te eten. Hierna zijn we naar McCartney’s gegaan. Hier was een soort van reunie, een weerzien met een band van tijden geleden.

?We hebben giga veel lol gehad hier. Zelf heb ik ook geroeid op het Kleine Cafxe9 aan de Haven. Midden in dit cafxe9. Hoe leuk.

 

 

De muziek was schitterend. De pub overgenomen door militairen en gelieerden aan hun.

?Het werd een heel erg gezellig vertoeven. Legerlatijn en andere verhalen hebben we met plezier beluisterd.

? Erik werd 55 jaar. Om elf uur en om twaalf uur….Wie maakt zoiets nog mee tegenwoordig. We hebben heerlijk geteut met o.a. Remco, Karin, Ria, Erik, Eef, Michel, Meranda, Astrid en vele, vele anderen….

 

?Om kwart over twaalf hebben we afscheid genomen van een zooitje ongeregeld. Super lui. Vier dagen heb ik met Ria gewandeld. Mijn oppas. Wat een geweldig lief iemand. Dank voor vele kilometers wandelplezier!!

?De Castlebar zat erop. Vandaag nog een lange trip maken naar huis. Eerst nog even voldaan slapen….

Dankjewel, lief zooitje ongeregeld. Jullie hebben Ina en mij een heel bijzondere Castlebar bezorgd. Het was onmogelijk om iedereen hier bij naam te vermelden…..

Johan, Reindert en Ria, bedankt voor een hele klim…Groagh Patrick….Het allermooiste stappen wat we mochten doen!

Zoveel liefs,

Rolf en Ina

Maandag, 4th. of July 2011

Home

?We willen niet naar Nederland. Toch zal het moeten. Nu al heb ik heimwee en ik ben nog in Ierland. Heimwee naar mensen die de afgelopen dagen meer dan speciaal zijn geworden voor ons.

Half negen nemen we afscheid van ons slaapadres. Jacintha zwaait ons uit. Bert haalt ons op evenals de drie zussen die met ons meegaan.

We rijden weg, en gaan op weg naar Dublin. Onderweg stoppen we nog voor een kop koffie. Daarna rijden we Dublin binnen. Tegen kwart voor twaalf zijn we er.

We zijn in Dublin en hebben anderhalf uur om de stad te zien.

Dublin is mooi. Ina en ik hebben genoten. Konden voor onze kids wat kopen. Zelf heb ik een Ierse zilveren ring gekocht bij een kraampje in het centrum. We hebben snel een kerk bezocht, op de foto met een Bohdran speler en met een Leprechaun. Molly Mallone mocht ook niet ontbreken.

Het was even een moment om van te genieten. Mooi weer en wat een stad.

 

 
 

Kwart over xe9xe9n stipt stonden we op de afgesproken plek. Bert haalde ons daar op met de mini bus.

We hebben de bus bij het verhuurbedrijf afgeleverd en gingen naar de luchthaven.

Hebben ons ingechecked en xe9xe9nmaal door de douane was het best gezellig. Live muziek werd er gespeeld. Geweldig gaaf!

 

 
Kwart voor zes zijn we opgestegen van Dublin Airport.

De vlucht verliep voorspoedig.

 

Zijn weer goed op Nederlandse bodem geland.

 

De koffers opgehaald en afscheid genomen van Annie en de rest.

Per trein ging het naar Rijssen.

 

In Amersfoort troffen we Maudy, onze dochter. Samen zijn we van daar teruggereisd naar Rijssen.

Op het station in Rijssen  ontmoetten we Yorick, onze buurvrouw Joke en doggy Youp. Thuis drinken we samen wat.

In mijn hand hou ik een steen. Een berg beklommen…..Ierland na 25 jaar mogen bezoeken.

Zo bijzonder, zo fantastisch.

Lieve Ina, we zijn er geweest. Het heeft echt 25 jaar geduurd……….We gaan terug, weten we nu al!

Oh ja en de Aal, geweldig mens…..moeten we in dit verslag zeker niet vergeten….

Vandaar de foto hiernaast…

 

Iedereen die we verder mochten ontmoeten.

Dank voor een onvergetelijke reis. Zonder het zooitje was het een heel andere reis geworden…

Dank, duizendmaal dank! Tot in Nijmegen!!

Vele lieve groeten,

Rolf en Ina

 

 

Afgelopen dinsdagavond zijn Ina en uw razende reporter begonnen aan vier avonden wandelen. Elke avond tien kilometer met groep 8 van de Constantijnschool.

De eerste avond hebben we heerlijk gelopen. Het weer was goed en hebben, doordat we fout zijn gelopen, 2 kilometer teveel gesjouwd. Kwamen onderweg Juf Edwards tegen en Ryan. Tja de musical dit jaar gaat over het spoor van Bijster. Laten we nu langs het Leemspoor lopen…..Tja en daar raakten we het spoor zelfs bijster………

 

Woensdag was het regen, regen, regen. Ook die dag was de route niet echt goed gepijld, waardoor we een heel stuk hebben gemist. Die dag hebben we 7,5 km gelopen. Meester Ligtenberg liep deze avond de 5 km. met de Constantijnschool mee. Er stond wel een prachtige regenboog aan de hemel….

Donderdag was het gelukkig droog. Ook deze dag klopte de route niet zo goed. Hebben dan ook wederom 12 kilometer gelopen. Uiteindelijk zaten we op het 15 kilometer parcours. Eigenlijk te gek voor woorden.

 

 

Dit jaar klopte maar weinig van de uitgezette 10 km. route. Erg jammer, omdat het de 5oe x was dat de avondvierdaagse in Rijssen werd gehouden.

De kids waren het na 11 kilometer duidelijk zat. De schoenen gingen uit en op sokken bereikten ze de finish.

Vrijdag, kon het eigenlijk niet mis gaan. Ook deze avond hebben we luidkeels van ons laten horen. Het wandellied van de wandelvrienden van niezoznel.nl werd elke dag gezongen. Uiteindelijk daar maar even een take van gemaakt.

 

Juf Jorieke liep gezellig met ons mee net als ook de ouders van Jouri. Het was echt super gezellig en het was prachtig weer.

  

Na een uur en een kwartier te hebben gewandeld kwamen we aan bij de sporthal. Hier hebben we lang moeten wachten.

Uiteindelijk gingen we allemaal richting parkgebouw. Onderweg zijn we langs het stadhuis gelopen. Even handen geschud met de burgemeester en weer verder gelopen. We bereikten de eindsteep en kregen allemaal onze medaille of pin. Juf Haase hebben we nog even op de foto gezet….Tja, zegt u zelf maar wat we van die uitdossing moeten zeggen…….

 

Sterre was een sterretje. Die willen we hier wel even in het zonnetje zetten…..

We kijken terug op 4 hele leuke avonden wandelen. 40 kilometer in de benen…

Groep 8 bedankt voor het plezier wat jullie ons hebben gegeven. Ina en ik vonden het een eer om met jullie op pad te gaan.

Woensdag a.s reizen Ina en uw razende reporter af naar Ierland om er de Internationale 4Daagse van Castlebar te gaan lopen……Off road 30 km. per dag…. Het verslag volgt begin juli!

Zie: http://www.castlebar4dayswalks.com/